Tagarchief: Kerkklanken

Een voorgoed begonnen Begin

De Hebreeuwse letter beth

Het allereerste begin van je leven is vormeloos en naamloos, geborgen in de baarmoeder. Eenmaal daarbuiten is het eerste levensteken dat je ademhaalt. De Geest van God wordt de neus ingeblazen. Je komt op spanning van leven te staan. Je bent een voorgoed begonnen Begin. Je krijg een naam die begint met een letter. Niet een cijfer of een nummer, gelukkig maar.

Eerste letter van de Bijbel

Het allereerste begin van de Bijbel begint ook met een letter. In de Nederlandse vertaling van Genesis 1, vers 1 lezen we: “In het begin schiep God de hemel en de aarde”.

In Hebreeuws, de taal van het Oude of Eerste Testament van de bijbel, luidt dat als volgt:

“Bereshit bara Elohim et hashamayim ve’et ha’aretz”

Je ziet, de allereerste letter van de Bijbel is de “B” of beth in het Hebreeuws. Zie het plaatje om te zien hoe de letter er precies uitziet. Volledige naam van deze letter beth is bayyit. In het Nederlands: Lees verder Een voorgoed begonnen Begin

Hier – kraamkamer van geloof

Nieuwebouw, Uilengouw, Zunderdorp (foto: Henk Breur)

Het valt me steeds weer op hoeveel kan veranderen in een stad, in een dorp, in je eigen leefomgeving. Zoals in ons dorp waar aan de Broekergouw nieuwe prachtige huizen worden gebouwd. In je herinnering zie je de manege nog voor je: “Hier heb ik nog paard gereden.” Sommige geboren en getogen Zunderdorpers heb ik  weleens horen zeggen: “Hier in ons dorp is het niet meer zoals het vroeger was. De tijdgeest is anders. Mensen veranderen.” Niet alleen je leefomgeving, ook jij zelf maakt veranderingen door in de loop van de jaren. Wat je hebt losgelaten, wat je hebt teruggevonden, wat je nog steeds belangrijk vindt en waar je verlangens naar uitgaan.

Aha-Erlebnis

In de Bijbel lezen we over Jezus Christus die “weer naar Kana gaat waar Hij van water wijn had gemaakt.” (zie Johannes 4, vers 46) Een Aha-Erlebnis. Hij is er samen met zijn discipelen. Je ziet zijn volgelingen proeven: Lees verder Hier – kraamkamer van geloof

Kerken en kerkjes (500 jaar Reformatie)

Kerkje in Christchurch (foto: Henk Hagedoorn)

Nieuw-Zeeland staat bekend om zijn schitterende vergezichten, ruw-mooie gebergten en aardige mensen. Ook heeft het als decor van de Lord of the Rings-films gediend. Op het netvlies staan de aardbevingen die de stad Christchurch voor een belangrijk deel een aantal jaren geleden, letterlijk ruïneerden.

Schattig

Zunderdorper en dorpsgenoot Henk Hagedoorn is in dat land op vakantie geweest. Zijn belevingen en verhalen zijn terug te lezen op zijn Facebookpagina. Met mooie zelf-geschoten foto’s geeft hij een boeiend inkijkje. Bij zijn 7e post heeft hij een foto van een typisch Nieuw-Zeelands kerkgebouw geplaatst. Lees verder Kerken en kerkjes (500 jaar Reformatie)

Overrompelend (Pasen in Dachau)

Blik uit het raam van een barak in concentratiekamp Dachau (foto: R.J. van Amstel)

Soms kun je dat hebben: overrompelende kunst. Een muziekstuk, een liedje op de radio, een schilderij, een tekening, een ruimte, een beeldhouwwerk, een foto – je wordt werkelijk in de houdgreep genomen door het kunstwerk. Het laat je niet meer los en kerft zich in het behang van je ziel. Zoiets gebeurde mij vorig jaar tijdens een vakantie in Zuid-Duitsland. Ik heb onder andere het concentratiekamp Dachau vlakbij München bezocht. In de Tweede Wereldoorlog hebben daar vele joden een gruwelijke dood gevonden.

Het lopen door het hek met daarboven de woorden “Arbeit macht frei” doet wat met me. Op het immens grote binnenplein zie ik rechts grote gebouwen waar Lees verder Overrompelend (Pasen in Dachau)

Rot op met je religie

Nee, de titel heb ik niet zelf verzonnen. De Evangelische Omroep (EO) zendt op dit moment een vijfdelig programma uit met die dus ietwat provocerende titel “Rot op met je religie”. Het EO-programma dat door Kefah Allush wordt gepresenteerd, doet het nodige stof opwaaien, vooral op sociale media en in de pers. Haast iedereen heeft er wel een mening over.
Ik heb de eerste aflevering gezien en was ronduit gefascineerd én teleurgesteld. Twee atheïsten, twee christenen, een moslim en een jood zijn twee weken lang samen in één huis. Ze hebben alle zes een duidelijk idee over de (on)zin van geloof en religie. Samen gaan ze er volop in: hun overtuigingen en fundamenten worden over en weer bevraagd. Dat gaat niet altijd even zachtzinnig. Lees verder Rot op met je religie

Nou, het zal wel

Antiquariaat (algemeen) uitsnedeOnlangs bezocht ik een rommelmarkt. Ik vind het leuk om te zoeken naar wat voor mij van onschatbare waarde is en voor de verkoper slechts één euro waard. Mijn ogen gaan langs boekruggen, de afwisseling van diep rood naar lelieblank, van puntgaaf tot stukgelezen, van vergeeld tot met zorg van het daglicht afgeschermd. De afgesleten goudkleurige belettering wisselt met bijna vervaagde grijsopdruk.

Geloof interesseert mij niet

Een bijbel houdt mijn blik vast. De geur van leeftijd vergezelt de bladzijden. Een huwelijksbijbel uit 1966. De twee namen van het kersverse echtpaar in schoonschrift. Tegen de namen zeg ik zachtjes: Lees verder Nou, het zal wel

Mensheid in drieën, een kerstgedachte

EenderdeWeleens gehoord van het verschijnsel één derde – één derde – één derde? We komen het tegen in allerlei culturen, in eeuwen mensengeschiedenis, in landen, steden, dorpen, straten, in groepen, op werkplekken zoals het kantoor, in families, gezinnen etc. Als je mensen de taak geeft om iets te doen voor een groep of om iets te verwerkelijken, dan voelt ongeveer 30% zich daar verantwoordelijk voor en gaat aan de slag. 30 tot 35% wil best iets doen, zolang precies duidelijk is wat de taak behelst. En de rest, u raadt het al, probeert daaronder uit te komen. Je zou deze drie één-derdes de getallen van de mensheid kunnen noemen.

Een bekend voorbeeld voor het één derde – één derde- één derde-principe is tijdens een voetbalkampioenschap waaraan het Nederlands Elftal normaliter meedoet. Lees verder Mensheid in drieën, een kerstgedachte

Koekiemonster

Die keren dat ik de wasmand in onze badkamer echt leeg zie, zijn op één hand te tellen. Altijd zitten er wel handdoeken, washandjes, een spijkerbroek en een paar sokken met diverse kleurendessins in. De wasmand als een tussenstation voordat alles in de wasmachine gaat. Hoe het ook zij, het washok is nooit leeg, althans niet in ons gezin met een tweeling in de leeftijd van 3½ jaar.
Laatst was de wasmand echt een keer leeg. Dat was voor mijn zoon Sim dé kans om er een keer in te klimmen. Ik zette het rieten deksel van de mand op zijn hoofd. Gelijk riep hij:  Lees verder Koekiemonster

Olifantenpaadje

Soms kan je oog vallen op bijzondere woorden. Olifantenpaadje is daar één van. Ik kwam het woord tegen in de Coachingskalender 2015 die bij ons in het kleinste kamertje hangt. Op de voorzijde met dag en datum staat te lezen:

“Drie keer links is óók rechtsaf”

Op de achterkant kwam ik dat woord “olifantenpaadje” tegen. Ik moet u eerlijk zeggen dat ik niet precies wist wat het was. Al lezende werd me duidelijk dat dergelijke paadjes regelmatig te zien in de openbare ruimte:

“Olifantenpaadjes ontstaan op plekken waar planologen hebben geprobeerd om de kortste route van A naar B te blokkeren. Heel snel ontstaan er uitgesleten plekken in het gras waarover men de route afsnijdt.”

Sinds het lezen uit die scheurkalender vallen me de olifantenpaadjes inderdaad op. Ik zie ze bijvoorbeeld Lees verder Olifantenpaadje

Kijkje in de kribbe

Onlangs zag ik via Twitter een foto voorbij komen van @jehadmaar1taak. Op tafels zijn kerstspulletjes uitgestald. En daarboven een rozekleurig A4tje met daarop de curieuze tekst:

“Kerststallen zijn zonder Jezus,”

en in kleinere tekst daaronder:

“die is te verkrijgen bij de Kassa.”

Blijkbaar heeft de uitbater van de supermarkt te maken met belangstellenden die de kribbe met inhoud meenemen zonder daarvoor te betalen en de rest van de stal laten staan…

De kribbe (voederbak) is de plaats geworden van een pril leventje. In plaats van voedsel voor het inwendige dier, ligt er een mensje genaamd Jezus als levend brood voor de hele mensheid.

Door de woorden van de engel die ieder jaar echoën in menig kerkgebouw, bij de mensen thuis, op scholen worden we uitgenodigd om in de kribbe te kijken. De engel zegt: Lees verder Kijkje in de kribbe

21 Kiezelsteentjes in Gewone Taal

Foto Bas Wilberink
Foto Bas Wilberink (http://www.brugmedia.nl/kranten/de-stadskoerier/burgemeester-bilder-krijgt-exemplaar-van-bijbel-gewone-taal/)

De reacties lopen uiteen van “vet cool” tot “overbodig en onnodig”. Dan gaat het niet om de release van de nieuwe iPhone 6 waarvan tientallen miljoenen exemplaren worden verkocht. Sinds 1 oktober van dit jaar is er een nieuwe Bijbelvertaling verschenen: Bijbel in Gewone Taal (afgekort: BGT). De verkoopaantallen liggen wat lager dan het nieuwste speeltje van Apple.  In ieder geval zullen zo’n 100.000 stuks een nieuwe eigenaar hebben gevonden.
Op social media, in de krant en op diverse blogs zijn de reacties vooral positief:

“fris en nieuw”,

schreef een jonge vent op Twitter. Iemand die al heel lang geen Bijbel meer had opengedaan, begon weer met lezen en is helemaal enthousiast: Lees verder 21 Kiezelsteentjes in Gewone Taal

Zing, bid, lach en bewonder

Zeker in kerken die dagelijks de deuren open hebben, is vaak een boek te vinden vlakbij de plek waar je een kaarsje kunt branden. In zo’n boek kunnen bezoekers, toeristen, kerkgangers, kijkers, zoekers en vinders, gelovigen en ongelovigen en alle anderen hun eigen boodschap, gedachten en gevoelens kwijt. Daar wordt veel gebruik van gemaakt, als ik mijn ogen laat gaan over de verschillende talen, teksten en woorden die bijna binnen de lijntjes zijn geschreven of er uitzien uit dokters-handschrift. Tekeningetjes. Krassen. Gebeden voor een zieke moeder. Iemand schrijft over het gebrek aan liefde in een doodgebloed huwelijk. De knuffel van een kind heeft een loshangend oor: Lees verder Zing, bid, lach en bewonder

Silenzio per favore

Onlangs opende ik een map vol vakantiefoto’s op mijn computer. Bij één foto borrelde gelijk een verhaal op. Ik was samen met mijn vrouw Mariëtte in 2012 vakantie vlakbij Turijn. Graag wilde ik de kerk, de Johannes-de-Doper-kathedraal ofwel de Dom van Turijn, bezoeken. Want in dat godshuis wordt de lijkwade van Jezus Christus sinds 1578 bewaard. Het betreft een stuk stof van ruim 1 bij 4 meter. Daarin zou Jezus zijn gewikkeld nadat Hij van het kruis op Golgotha was afgehaald en begraven zou worden. Een vage afdruk is te zien van het gezicht van Jezus Christus, zijn lichaam, zijn armen en benen. Tot op vandaag wordt er hevig gedebatteerd of deze lijkwade nu echt is of niet.

Plaats van de lijkwade in Dom van Turijn (foto: R.J. van Amstel, juli 2012)De lijkwade ligt in een rijkversierde ruimte (klik op de foto): dieprood toneeldoek, veel goudgerand goed, dik spik en span glas. Daarachter staat de kist waarin het doek wordt bewaard en beschermd. Het doek zelf is dus niet zichtbaar. Af en toe wordt het doek tentoongesteld. Dat betekent dikke rijen voor de deur van de kerk.

Terwijl ik voor het raam stond en iets tegen Mariëtte wilde zeggen dat ik het jammer vond dat de lijkwade niet zichtbaar was, kreeg ik direct Lees verder Silenzio per favore

Ik ben niet gelovig

“Dus u bent dominee?”, vroeg de monteur nadat hij de vaatwasser had gerepareerd. Hij had het woord Pastorie al op de voordeur zien staan. En terwijl hij op zijn werk-tablet een overzicht van werkzaamheden typte, kwam de vraag over zijn lippen. Zelf was ik ietwat ongeduldig in mijn gedachten, want de preek voor zondag wilde maar niet opschieten.
“Ja”, zei ik hardop.
“Is het nog een beetje druk in de kerk?”
“Wat bedoelt u met druk?”, vroeg ik.
“Nou, ik heb vrienden die naar de kerk gaan en die zeggen dat het steeds rustiger en stiller wordt.”
“Hier in Zunderdorp heeft de kerk haar eigen plek”, zei ik tegen hem. “Ze staat goed bekend en bij diverse activiteiten zoals een tentdienst op het weiland rond Koningsdag zijn gemeenteleden en dorpsgenoten samen te vinden. In de kerk hebben we veel mensen die actief zijn voor en achter de schermen.”
De monteur drukte op de home-knop van zijn iPad: “Ik ben niet gelovig.”
Toen viel mij iets op: Lees verder Ik ben niet gelovig

Wat vereer je in je leven?

Of we nu geloven in God of niet, we zien hem nooit als ons hoogste goed en de ultieme bron van hoop en liefde. We proberen ons leven onder controle te houden door voor andere dingen te leven, zoals geld, carrière, gezin, roem, romantiek, seks, macht, sociale en politieke zaken of iets anders. Maar het resultaat daarvan is altijd het verlies van controle, een vorm van slavernij.

Iedereen leeft ergens voor en als dat iets anders is dan God, worden we voortgedreven door datgene waarvoor we leven. Om ons doel te bereiken werken we over, en worden we bang als ons doel bedreigd wordt, we worden woedend als we gedwarsboomd worden en zijn ontroostbaar als ons doel onbereikbaar wordt. Niet lang voor zijn zelfmoord zei romanschrijver David Foster Wallace (1962 – 2008; zie foto) het volgende tegen een eindexamenklas van 2005: Lees verder Wat vereer je in je leven?

Kippenvel

Die ene scène uit de film “(Untitled)” uit 2009 van regisseur Jonathan Parker zal ik niet zo snel meer vergeten inclusief de kippenvel. Een jonge componist Adrian heeft zijn kunsten aan de wilgen gehangen. Zijn moderne muziek werd niet begrepen. Dat was te zien aan de lege zalen waar hij als uitvoerende zijn muziek speelde. Zelfs in een kunstgalerie waar modern schilderwerk werd tentoongesteld was zijn muziek een bron van gegniffel en spotternij. Voor hem reden om te stoppen met componeren en iets anders te gaan doen.

Galerie

De film maakt een sprong in de tijd. Een paar jaar later gaat Adrian naar de opening van de kunstgalerie van zijn broer. Terwijl hij in gesprek is met een paar belangstellenden komt een jonge vent de galerie binnen. Deze herkent Adrian en Lees verder Kippenvel

Nog één foto

“Oh sórry!”, klinkt het op de Prinsengracht in onvervalst Amerikaans met die typische r-klank. Net gaat deze toerist midden op de Prinsengracht staan tegenover een prachtig grachtenpand. Pakt zijn veel te rijk uitgeruste digitale camera hangend voor zijn dito buik en plaatst deze voor zijn aangezicht. Knipogend kijkt hij naar het schermpje van het toestel en drukt op het knopje. Het had zijn laatste foto geweest, denk ik, Lees verder Nog één foto

Geknipt voor het leven

Een van mijn lievelingsliederen is “Lied aan het licht” van de bekende priester-dichter Huub Oosterhuis (de vader van de zangeres Trijntje Oosterhuis die nu te zien is in The Voice of Holland). Een lied met de ietwat glooiende en tegelijk gloedvolle muziek van Antoine Oomen. Een mooi voorbeeld is te vinden op Youtube:

Het eerste couplet van het lied begint met deze woorden: “Licht dat ons aanstoot in de morgen”. Het doet denken aan een aftrap. Lees verder Geknipt voor het leven