Categoriearchief: Monitor

Cadillac, een autoliefde (deel 2)

Piet van Meerveld (2013) Foto: Erik Hijweege

Mijn liefde voor het automerk Cadillac (klik hier voor deel 1) is niet onopgemerkt gebleven. Want, wat schetst mijn verbazing en roept tevens mijn lachspier wakker: in de nieuwe uitgave van het blad Monitor, uitgegeven door Stichting Diensten met Belangstellende (DmB) kom ik een alleraardigste tekst tegen van de oud-voorzitter van DmB, Piet van Meerveld.

Afscheid van DmB

In april van dit jaar heb ik als dominee afscheid genomen van een bijzondere groep mensen die verbonden is aan  DmB. Naast de toespraken van tijdens de afscheidsdienst zelf, laat Piet zich op een andere manier horen. Hij heeft een kleine kroniek geschreven:   Lees verder Cadillac, een autoliefde (deel 2)

De piek van drie

Pieken kerstboom (Monitor Kerstuitgave 2015) foto van internet (public domain)Sinterklaas eruit en kerstboom met piek erin – tot in mijn vroegste herinneringen was het bijna een ritueel in het gezin waar ik geboren en getogen ben. Zodra het kalenderblaadje van 5 december weggescheurd kon worden, werd heel snel een fiere kerstboom gehaald. Zijn top kietelde het plafond. In de woonkamer kreeg deze boom een plek vol in het zicht. Ik moest letterlijk om de boom heen lopen, want hij nam ruimte in. Iedereen kon er dan zo’n vier weken kijken en genieten.

Kerstballen en engelenhaar

De grote kartonnen dozen werden van zolder gehaald.  In de ene doos waren de zorgvuldig ingepakte kerstballen te vinden, rood, zilver, sommigen met nepsneeuw, glitters en de ene bal met de kerstman op de slee voortgetrokken door zes herten. En in de andere waren slingers en zilverkleurige sliertjes. Doosjes met engelenhaar dat altijd prikt en met de handschoen op een heleboel kleine elektrische lampjes gelegd moest worden. Tijdens het versieren van de boom klonk Lees verder De piek van drie

Gaaf, een kerkproeverij!

Er zijn tegenwoordig tig manieren om mensen uit te nodigen. Ik zie het bij mijn kinderen die zelfgemaakte kaartjes maken om klasgenootjes te vragen voor hun verjaardag. Wanneer ik zelf jarig ben, dan stuur ik een e-mail of een berichtje via Facebook. Behalve mijn 90-jarige oma, want haar bel ik natuurlijk op. Zij heeft geen computer thuis. Gemak dient de mens: via het internet is het een fluitje van een cent om uitje te plannen via een datumprikker. De datum waarop de meeste mensen in de gelegenheid zijn, wordt gekozen als definitieve plek in de agenda. Natuurlijk kun je spontaan iemand vragen om ergens wat te gaan drinken. Tig manieren dus om iemand uit te nodigen.

Uitnodigen voor een kerkdienst

Maar: heb je weleens bij jezelf bedacht om iemand uit te nodigen voor een kerkdienst of een activiteit in de kerk, om eens de kerk te proeven? Als je het hele spectrum van altijd-kerkgangers tot af-en-toe-kerkgangers bekijkt, Lees verder Gaaf, een kerkproeverij!

Er even tussenuit bij de Sagrada Familia

“Is die kerk nou nog niet klaar?”, zo klonk het bijna als een verzuchting. Ik had verteld van mijn vakantieplannen om onder andere de Sagrada Familia in het Spaanse Barcelona te bezoeken. Deze kerk is een bouwproject, eerder een schepping van bovenmenselijk formaat, zo’n 135 jaar geleden begonnen door de geniale architect en kunstenaar Emanuel Gaudí. Inderdaad is het gebouw niet gereed. Data van wanneer de kathedraal echt klaar zou kunnen zijn variëren van 2026 tot 2032.

Sagrada Familia – Wat woont God mooi

Binnen in de Sagrada Familia doet de symmetrische schoonheid van de kerk pijn aan de ogen (foto: R.J. van Amstel)

Over de Sagrada Familia is veel te vertellen. Elk stukje steen straalt symboliek. De kerk ademt van binnen absolute schoonheid uit. De symmetrie en de indeling van de ruimte zijn strak gedaan en vol van rust en ontspanning. Mijn ziel vol dagelijkse onrust heeft balans te zoeken. “Wat woont God mooi”, zo was mijn eerste ervaring toen ik de kerk binnenging. Wiskundig is de kathedraal een plaatje. Decoratief een feest voor het oog. Genadig richting het hart. Verrukkelijk voor de ziel, want God voelt echt nabij.

Het contrast tussen binnen- en buitenkant van de kerk lijkt nogal schril. Terwijl binnen een feest het daglicht wordt opgevangen en gedeeld door glas-in-lood, versieringen en kunstwerken, Lees verder Er even tussenuit bij de Sagrada Familia

Opgewekt zingen (Meezingconcert 2017)

Mijn schoonvader vertelde eind vorig jaar over een meezingconcert van het Groot Omroepkoor uit Hilversum. Samen met hem heb ik, als stemsoort bas, meegedaan. Eerst een oefendag om vertrouwd te raken met de muziek. De spannendste dag is het concert zelf, 11 februari jongstleden. Dat ik meedeed, heeft twee redenen.

Reden 1: Zingen is heerlijk

Zingen vind ik heerlijk. En: zingen is gezond. Of je nou een nachtegaal bent, een lijster, een kraai of een mus: dat maakt niet uit. Zingen geeft energie en een stoot positieve hormonen in de bloedbaan. Zingen in groepsverband blijkt trouwens nóg gezonder te zijn. Luisteren naar anderen in je stemsectie vergt aandacht. De eigen hersenen hebben zich te concentreren. De juiste wijs houden is belangrijk. De spieren in mijn bovenlijf voelen na een uurtje zingen hetzelfde als na een stevige sportieve work-out van 15 minuten.

Musici tijdens de repetitie (tekening: Sylvia Schlijer via Twitter)

Wat me ook opvalt: een goede dirigent zorgt voor humor en een kwinkslag. Al lerende en lachende wordt een diepere laag in mezelf aangeboord. Met al dat zingen wordt me weer eens duidelijk, dat een Bijbel zonder liederen en Psalmen veel minder leven in zich zou hebben. De Bijbel staat vol Lees verder Opgewekt zingen (Meezingconcert 2017)

Spannend lichaam

(bron: PublicDomainPictures.net)
(bron: PublicDomainPictures.net)

In de startblokken

Altijd een prachtig en magisch moment, als de sprinters in de startblokken staan zoals bij het EK atletiek in Amsterdam of de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. De spieren spannen zich. Het lichaam zet zich schrap. Opperste concentratie neem ik waar in de ogen van de sporters. De oren zijn gespitst op die ene startknal om vliegensvlug de 200 meter te rennen op de baan. Ik heb zo’n startmoment weleens in slow-motion gezien. Beeldje voor beeldje zie ik in de renner na het startschot een bubbel aan energie vrijkomen die naar alle uithoeken van het lichaam meandert. De sportschoenen duwen zich af van het startblok. Het gezicht van de degene die deze krachtprestatie heeft te leveren, straalt een onafgebroken doelbereik uit. Ongelooflijk hoe lichaam en geest hier samenwerken. Verwonderlijk hoe een mens dit staaltje van sportkunst kan beoefenen.

Zou het iets voor mij zijn geweest? Lees verder Spannend lichaam

ROGGBIV, de regenboog

Herken je de neiging dat je wat extra gas geeft in je auto of wat harder gaat trappen op je al dan niet elektrische fiets om iets dichterbij dat fantastische natuurfenomeen te komen, de regenboog?
Regelmatig probeer ik ‘op tijd’ te zijn om te zien waar de regenboog de aarde raakt.
De regenboog: in natuurkundig opzicht een staaltje schoonheid in de schepping. Terwijl de zon laag staat en de regen valt, kan een kleurrijke boog verschijnen tegen een donkere wolkenlucht. We kunnen wetenschappelijk zeggen dat het zonlicht door de regendruppeltjes wordt gesplitst in kleuren: Rood Oranje Geel Groen Blauw Indigo Violet, ofwel: ROGGBIV.
Tóch heeft de regenboog iets magisch voor mij. Tóch geef ik er meer aandacht aan. Ik hoorde iemand eens zeggen:

“Als ik een stukje van de regenboog kon pakken, dan maakte ik de wereld helemaal mooi van al die kleuren”.

Weleens geprobeerd één van de bogen van de regenboog te bereiken? Mij is dat nooit gelukt, behalve rakelings. Ik kan me daarom goed voorstellen, dat sinds de mens in staat is de wereld te vatten in woorden, gedachten en verhalen, de regenboog in allerlei verhalen, sprookjes en mythen is terug te vinden. Eén daarvan is een Iers verhaal. Lees verder ROGGBIV, de regenboog

U bevindt zich hier

U bevindt zich hierOf je nou een dorp of een stad binnenkomt, dan zie je weleens een verkeersbordje met een dik gedrukte i op een witte achtergrond met daaronder “100m”. En inderdaad, even verderop komt zo’n zuil met de plattegrond van het dorp of de stad in het vizier. Omringd door advertenties van de plaatselijke bakker, het theater, de loodgieter en de chinees, zie je de doorgaande wegen als rode lijnen de plaats doorkruizen. Diverse groene vlakken en vlekjes geven prijs waar een park of een stuk bos is te vinden. Blauwe draden volgen de lijn van de slootjes of van een rivier. Het industrieterrein zie je terug op de kaart als een paars-grijs gebied met kaarsrechte wegen. De pietepeuterige, dunne witte kringellijntjes verwijzen naar de kleine straatjes in een oud gedeelte van de stad.
Waar mijn oog altijd blijft haken is die grote blauwe pijl: “U bevindt zich hier”. Dat vind ik wel iets bijzonders hebben. Dat eenvoudige teken op een plattegrond maakt me bewust waar ik nu sta. Ik kijk altijd om me heen om te checken of het klopt:

Waar bevind ik mij nu?

Lees verder U bevindt zich hier

Met muziek de nacht in

De wachtkamer van de dokter of de tandarts heeft altijd iets typisch, vindt u niet? Je komt binnen. De stoelen zijn gevuld met andere wachtenden. Je stamelt “goededag” en zoekt een plekje. Je kijkt naar de andere bezoekers. Ze kijken terug; gauw doe je je ogen de andere kant op of je lacht vriendelijk. Achter de deur horen we vaag wat stemmen. Iedereen wacht het moment af dat de deur van de spreekkamer opengaat en een naam wordt genoemd. De sfeer in zo’n wachtkamer lijkt dan even op te veren en zodra de deur weer gesloten is, komt dat typische sfeertje terug.
Lees verder Met muziek de nacht in

Stille Nacht – Het Kerstlied

Het Kerstlied uit de bergen.

In gedachten gaan we terug naar het jaar 1818 en wel naar het Oostenrijkse plaatsje Oberndorf in de buurt van Salzburg. Op 23 december ging Franz Gruber van Arnsdorf, een dorpje in de buurt, naar Oberndorf om de nachtmis door te nemen. Hij was koster, onderwijzer en organist in de Sint Nicolaaskerk.
Hij zette zich achter het orgel, maar er kwam geen geluid. Op dat moment kwam Joseph Mohr de kerk binnen. Hij was een jonge priester die tijdelijk was aangesteld in Oberndorf; Joseph Mohr was ook muzikaal.

Gitaar

Na onderzoek van het orgel bleek de blaasbalg onherstelbaar stuk. Goede raad was duur. Mohr vertelde dat hij eens een lied had gemaakt en hij vroeg Lees verder Stille Nacht – Het Kerstlied

Wat ruikt het hier lekker

Stop and smell the rosesJe herkent het vast wel. Je benadert het bakkerijgedeelte van een supermarkt. De geuren van vers gebakken deegwaren kringelen je tegemoet:

“Wat ruikt het hier lekker!”

Ik krijg er altijd trek van. In het pad van de wasmiddelen en ander zeepsop zijn de geuren van lavendel, lentebloesem en andere zeepgeuren niet te ontwijken. Als je bewust gaat ruiken, dan hebben winkels hun eigen geuren. De parfumerie ruikt anders dan een drogisterij. Wat te denken van de viskraam met de geur van verse vis of de Vietnamees in zijn mobiele keuken met zijn geurende vlammetjes. Ik heb vernomen dat zelfs in ziekenhuizen aroma’s worden verspreid om de bezoekers en de patiënten op het gemak te stellen.
Of denk aan vertrouwde geuren zoals in je eigen huis of bij de ander als je daar over de vloer komt. Een geur is heel persoonlijk. Ik weet nog van mijn oma dat ze heerlijke stoofperen maakte die uren lang pruttelden boven een olievlammetje – het rook altijd zo lekker in huis daar! Een aangename geur heeft iets intiems.
Ga je bewust ruiken in een winkel of laat je je neus gaan over een nieuw boek, dan gebeurt er ook iets in je hersenen. Probeer maar: Lees verder Wat ruikt het hier lekker

Wat een ruimte!

(c) Andres Rodriguez (Dreamstime Stock Photo)
(c) Andres Rodriguez (Dreamstime Stock Photo)

In maart van dit jaar was ik deelgenoot van het gezellige, meerdaagse uitje van de DmB-jongeren, de “Vrije Vogels”. Dit jaar sloegen we onze vleugels uit in Drenthe. Eén van de activiteiten was het bezoek aan Planetron nabij Dwingeloo. De hemel was wolkenvrij die avond. Voordat ik het gebouw binnen ging, keek ik nog even omhoog. De hemel is dan voor mij bezaaid met veel puntjes. De een wat feller dan de ander.
De sterrenreisleider in Planetron had een boeiend verhaal over sterrenbeelden, planeten en zelfs de zichtbaarheid van een melkwegstelsel niet zo ver weg hier vandaan… Bij buitenkomst keek ik met andere ogen naar boven. En zowaar, het minuscule rode vlekje is Mars en één van de meer heldere sterren bleek Saturnus te zijn op zo’n 1 miljard kilometer ver weg. Turend door de telescoop kwam Saturnus ietsje dichterbij. Mijn tweejarige tweeling zou zeggen: Lees verder Wat een ruimte!

{Sei}zoen van God

Boom - Vier Seizoenen (bron Nexus-Wallpaper.com)
Vier seizoenen (copyright: www.nexus-wallpaper.com)

Er was eens een vriendelijke wedstrijd tussen vier zussen. Het ging om de vraag wie de mooiste van de vier was. Alle vier waren ze uitzonderlijk mooi. Tegelijk waren ze alle vier van nature compleet verschillend. De Winter, de oudste van de vier, was koud en afstandelijk en iedereen was bang voor haar. De Lente was van de vier de vriendelijkste en het meest geliefd. De Zomer was warm, maar had last van stemmingswisselingen. De vierde zuster, Herfst, was erg verlegen en liet niet zoveel van zichzelf zien.
Hun ouders, de Aarde en de Lucht, wilden hun keuze niet maken. Zij waren van mening dat alle vier de dochters even mooi van schoonheid waren. De dochters lieten zich niet van de wijs brengen en gingen op de bezoek bij de Zon. De Zon dacht even na en vroeg de vier zussen Lees verder {Sei}zoen van God

Uit de droom helpen

Eigenlijk weten we niet waarom we dromen”, aldus dromenkenner en psycholoog Douwe Draaisma die onlangs het boek De Dromenwever heeft geschreven. De meeste dromen zijn verdwenen, zodra we ontwaken. Soms probeer ik weleens een droom op te roepen. Bijvoorbeeld het beangstigende fragment dat tijdens de preek mijn iPad vastloopt. Helaas, iedere poging strandt. Een bekende, wetenschappelijke verklaring waarom we dromen heeft te maken met Lees verder Uit de droom helpen