Tagarchief: Paulus

Beeld(en) van God in je dagelijks leven

Wat is jouw beeld van God?, deze vraag stelde ik onlangs tijdens een pastoraal bezoek. Degene met wie ik in gesprek was, bracht de welgevormde wenkbrauwen omhoog, terwijl de zomerzon in de ogen weerkaatste: “Goh, ja, daar vraag je wat. Ik heb dat eigenlijk nooit hardop gezegd in mijn leven.” Inwendig voelde ik mijn verbazing. Want: hoe kan een mens vol kennis en levenswijsheid en ruim genietend van het pensioen nog nooit iets daarover losgelaten hebben?

Verlegenheid (I)

Dat ik me verbaasde, zegt meer iets over mijzelf natuurlijk. Ik ga ervan uit dat mensen die al een aantal decennia meegaan op deze aardkloot, een eigen beeld van God paraat hebben. Tegelijk merk ik in de pastorale contacten, tijdens Bijbelkringen, gespreksgroepen, waar dan ook op het kerkelijk erf, dat de verlegenheid groeit.
Tuurlijk, Lees verder Beeld(en) van God in je dagelijks leven

Boek-op-Benen (BoB)

Mensen kijken (foto: bewaakof – Unsplash.com)

Eén van de leuke dingen van zitten in een café of op een terrasje is, naast een lekker drankje, een knabbel en babbel, het kijken. Tuurlijk, je kunt je oog richten op gebouwen, bomen, het parkje met schommelende mensen of de fietsenstalling en het verkeer. Echt leuk is kijken naar mensen. Je ziet dus echt van alles. Je kunt er zelf ook wel een voorstelling van maken wat op de catwalk van het leven voorbijkomt. Mannen in pakken of in een gemakkelijke trui. Die ene dame met keurig gecoiffeerd haar in een perfect zittend mantelpakje. Jongeren die allemaal hetzelfde eruit zien: gaten in spijkerbroeken, rafels onderaan de broekspijp, witte Adidassen. Joelende kinderen. Hele stille oude mensen die elkaar niet zoveel meer zeggen en alles van elkaar begrijpen. De ober die op het terras hengelt mensen naar binnen.

Levensboek

Opeens bedacht ik me: al die mensen zijn een keer geboren. Ja logisch, alleen: hoe vaak besef je dat je ooit een begonnen bent als baby’tje? Met het moment van geboorte begint een verhaal, een levensverhaal. Je kent misschien wel de uitdrukking “het staat in de sterren geschreven” en lijkt het leven misschien al voorgeschreven. Toch begint ieder mens met een leeg dagboek. Een levensboek met van die Lees verder Boek-op-Benen (BoB)

Spannend lichaam

(bron: PublicDomainPictures.net)
(bron: PublicDomainPictures.net)

In de startblokken

Altijd een prachtig en magisch moment, als de sprinters in de startblokken staan zoals bij het EK atletiek in Amsterdam of de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. De spieren spannen zich. Het lichaam zet zich schrap. Opperste concentratie neem ik waar in de ogen van de sporters. De oren zijn gespitst op die ene startknal om vliegensvlug de 200 meter te rennen op de baan. Ik heb zo’n startmoment weleens in slow-motion gezien. Beeldje voor beeldje zie ik in de renner na het startschot een bubbel aan energie vrijkomen die naar alle uithoeken van het lichaam meandert. De sportschoenen duwen zich af van het startblok. Het gezicht van de degene die deze krachtprestatie heeft te leveren, straalt een onafgebroken doelbereik uit. Ongelooflijk hoe lichaam en geest hier samenwerken. Verwonderlijk hoe een mens dit staaltje van sportkunst kan beoefenen.

Zou het iets voor mij zijn geweest? Lees verder Spannend lichaam

Wat ruikt het hier lekker

Stop and smell the rosesJe herkent het vast wel. Je benadert het bakkerijgedeelte van een supermarkt. De geuren van vers gebakken deegwaren kringelen je tegemoet:

“Wat ruikt het hier lekker!”

Ik krijg er altijd trek van. In het pad van de wasmiddelen en ander zeepsop zijn de geuren van lavendel, lentebloesem en andere zeepgeuren niet te ontwijken. Als je bewust gaat ruiken, dan hebben winkels hun eigen geuren. De parfumerie ruikt anders dan een drogisterij. Wat te denken van de viskraam met de geur van verse vis of de Vietnamees in zijn mobiele keuken met zijn geurende vlammetjes. Ik heb vernomen dat zelfs in ziekenhuizen aroma’s worden verspreid om de bezoekers en de patiënten op het gemak te stellen.
Of denk aan vertrouwde geuren zoals in je eigen huis of bij de ander als je daar over de vloer komt. Een geur is heel persoonlijk. Ik weet nog van mijn oma dat ze heerlijke stoofperen maakte die uren lang pruttelden boven een olievlammetje – het rook altijd zo lekker in huis daar! Een aangename geur heeft iets intiems.
Ga je bewust ruiken in een winkel of laat je je neus gaan over een nieuw boek, dan gebeurt er ook iets in je hersenen. Probeer maar: Lees verder Wat ruikt het hier lekker

De eerste 500 jaar ga ik vissen

De herfst begint nu echt door te breken. De ongekende temperaturen de eerste dagen van november gaan nu richting normale, koude waarden. De nacht snoept meer en meer tijd van de dag. Bepaalde bomen die het langste hun bladeren hebben vastgehouden, laten ze nu ook los. Alles wordt kaal. De geur van de herfst is typisch. Op Twitter zegt iemand, kort en bondig: “Herfst. Depri.” Juist in deze tijd waar de natuur voor een deel lijkt te sterven en tegelijk iets van de belofte houdt om weer tot leven te komen, herinneren mensen in de diverse kerken en -genootschappen dierbaren, vrienden, bekenden, gemeenteleden die hun zijn voorgegaan in de dood.

 Lezen uit de Bijbel: 1 Timoteüs 6, vers 11b t/m 16

De rooms-katholieken herdenken o.a. met het aansteken van een kaarsje hun dierbare op 2 november, Allerzielen. De achterliggende gedachte bij Allerzielen is dat de overledene door het gebed een extra zetje in de rug krijgt richting hereniging met God, of zoals ik lees op de website van de omroep RKK: “eeuwig gelukkig zijn bij God”. Bij ons morgen, zondag 20 november, vieren we Eeuwigheidszondag, de laatste zondag van het kerkelijk jaar. We noemen de namen van gemeenteleden die zijn overleden in het jaar en met hen allen die recent of langer geleden zijn gestorven. Lees verder De eerste 500 jaar ga ik vissen

Mag het iets meer zijn? (deel 1)

“Als je een standbeeld van een christen zou maken, hoe zou dat er dan uitzien?”[1]
Bij mij komt het beeld van een christen voor ogen die niet naar het net te hoog hangend fruit grijpt, maar als een schaatser voorovergebogen met de uitgestrekte hand reikt naar de belofte van God.  De Heer komt aanstormen[2] om zijn Rijk definitief te vestigen. Het beeld van christen is voor mij dynamisch, beweeglijk, vasthoudend, sterk.  Tuurlijk, het gevaar van generalisering en “over één kam scheren” loert om de hoek. Toch is het goed om hierover na te denken: zet tien christenen bij elkaar en er zullen tien verschillende beelden worden gemaakt.

Bij het lezen van het nieuwe boek van de Zeeuwse predikant ds. Klaas Hendrikse “God bestaat niet en Jezus is zijn zoon” (Amsterdam, 2011) kwam een soortgelijke vraag bij mij naar boven: stel, je zou een standbeeld maken van de “iemand die zichzelf niet als ongelovig beschouwt, die probeert zijn eigen weg te zoeken te midden van mensen en stromingen die het met hem eens zijn dat er niet ‘niets’ is” (p.8), zoals Hendrikse zijn bedoelde lezer voor ogen heeft.

Deze lezer is ooit-kerkelijk-geweest, “inmiddels kerkverlater”, omdat er antwoorden in de kerk worden gegeven op vragen die niet gesteld worden (en vice versa). Deze lezer ziet de kloof tussen wat er in de (christelijke) kerk gebeurt en daarbuiten. Of de bedoelde lezer van Hendrikse  is niet-kerkelijk,  zoals Hendrikse zegt: “die met een grote boog om God of Jezus heenloopt” (p.9) maar wel op zoek zijn in de “veelheid van zingevingsaanbod”; deze de op voorhand christelijke kerken mijdende lezer is “eerder geneigd te geloven in ‘iets’ dan in wat in kerken ‘God’ wordt genoemd”.
Hendrikse raadt de lezer die kan wonen in de kerkelijke antwoorden omtrent God en Jezus, af zijn boek te lezen om niet aan het twijfelen te worden gebracht. Helaas zegt Hendrikse niet hoe deze twijfel dan zou worden ingekleurd, want ik vind het eerlijk gezegd nogal meevallen – toegegeven, ik ben theoloog en praktiserend christen. Degene die zou kunnen gaan twijfelen, zou sowieso niet in de categorie passen van mensen voor wie Hendrikse niet geschreven heeft.[3]

Een beeld maken van de niet per se christelijke god- en/of zinzoeker, de lezer die Hendrikse voor ogen heeft, zou in mijn ogen een figuur zijn met de ene hand tastend naar een zoekgeraakte sleutel en de andere hand afwerend naar elke bemoeienis van b(B)uiten; opvallend detail: het standbeeld heeft een zonnebril op om zich te beschermen tegen het zonlicht. Lees verder Mag het iets meer zijn? (deel 1)

Nieuwe rubrieken: Bijbelstudies, Orden van dienst, Omtrent geloof

De scopus van mijn blog wil ik wat vergroten. Naast verslaglegging van mijn studieverlof ben ik van plan de orden van dienst te plaatsen ruim voorafgaand aan de zondag waarop de kerkdienst gevierd wordt; dit als dienstbaarheid naar gemeenteleden die de eredienst thuis meeluisteren via internet of kerktelefoon en de liederen die niet in het Liedboek staan ook mee kunnen zingen of lezen. En natuurlijk voor verdere geïnteresseerden.

Ook wil ik materiaal gaan plaatsen dat ik gebruik(t heb) voor de diverse bijbelstudiegroepen en gesprekskringen waarbij ik betrokken ben (geweest) sinds ik actief ben in de Barendrechtse Wijngaard van de Heer. Dit seizoen is het thema “Post van Paulus”. Erg leuk en interessant om Paulus te ontdekken na afschrappen van allerlei vooroordelen en traditionalisme rondom zijn persoon en zijn brieven. De groepen zijn pas begonnen, dus groei genoeg in de komende maanden.

Overzicht van thematieken en bijbelstudiegroepen: Lees verder Nieuwe rubrieken: Bijbelstudies, Orden van dienst, Omtrent geloof