Tagarchief: Genade

Stress is ongenadig

Stress en prestatiedruk – dit waren de eerste woorden die opkwamen in de hoofden van de jongeren. Half februari was ik met hen en teamleden van het jeugdwerk van de Rotterdamse Alexanderkerk in gesprek. Op zoek naar insteken voor de jeugddienst van zondag 10 maart jl. Díe woorden klonken dus volop:

Man en telefoon (Warren Wong;  www.unsplash.com)

stress en prestatiedruk. Er moet van alles in deze tijd. Door de media en groepsdruk worden torenhoge verwachtingen geboren. In reclamefilmpjes zie ik gebogen hoofden verlicht door het schijnsel van een mobiel. Want, zo leert één van die advertenties van een groot telefoonmerk, dat met de smartphone grip op alles gekregen kan worden.  Of heeft de smartphone Lees verder Stress is ongenadig

Waarom ga ik naar de kerk? #kerkproeverij

Stel, ik was geen dominee geworden. Ik had werk gehad buiten de kerk, als IT’er of als psychiater of leraar Duits. Had ik dan lid geweest van de PKN? Was ik dan actief betrokken bij de mensengemeenschap rondom Jezus Christus? Of: was ik randkerkelijk geworden? Had ik me uitgeschreven en mij ergens anders aangesloten, zoals bij een mega-hippe happy-clappy Hillsong-kerk? Of zou ik het atheïsme of andere godloochening hebben omarmd? Want er zijn redenen genoeg om niet te geloven. En toch ben ik graag bij de Kerk betrokken.
Waarom eigenlijk?

Redenen waarom ik naar de kerk ga

Feest in de kerk (foto: Erik Hijweege)

Omdat de #kerkproeverij overal in ons land ingang vindt, wil ik delen waarom ik naar de kerk ga. Redenen genoeg, als ik mijn gedachten laat gaan. Eerst maar een voorbeeldje: Lees verder Waarom ga ik naar de kerk? #kerkproeverij

Papegaaitje leef je nog…

Papegaai (www.ad.nl 14.10.2011)Vroeger had ik in mijn kindertijd buren met een papegaai. Mijn moeder verzorgde het dier als de buren hun vakantie vierden. Ze hadden mij en mijn broer gewaarschuwd: “Kom niet te dicht bij de papegaai. Hij heeft het niet zo op jongetjes en mannen.” Je raadt het al. Onbedwingbare nieuwsgierigheid was sterker dan gezond verstand. Mijn kans nam ik waar. Ik liep naar de papegaai. Mijn neus stak ik door de tralies heen. Ik trok zijn aandacht. En PATS, de papegaai zette zijn venijnige snavel in mijn neus. Een zeldzaam indringende pijnscheut. De pleister met daarop een dikke kus van mijn moeder, zoog zich vol met het rode levenssap.
Die papegaai leeft niet meer.
Wel een andere. Lees verder Papegaaitje leef je nog…